Κυριακή, 1 Δεκεμβρίου 2013

1984-00-00 Για το Οργανωτικό

ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Πριν φτάσουμε στην πρόταση ενός ορισμένου οργανωτικού σχήματος είναι ανάγκη να συνοψίσουμε ορισμένες σκέψεις σχετικά με τα προβλήματα που δημιουργούνται με την λειτουργία μιας οργάνωσης σαν τη δικιά μας, τους κινδύνους που περικλείουν και να συμφωνήσουμε στο τρόπο με τον οποίο αυτά τα προβλήματα κ’ οι κίνδυνοι μπορούν όχι να εξαλειφθούν από τώρα κ’ με μιας, - με το οργανωτικό σχήμα γιατί αυτό δεν έγινε πουθενά κι ούτε μπορεί να γίνει απλώς με ένα οργανωτικό σχήμα - αλλά μπορούν να περιοριστούν και να αντιμετωπιστούν με τον καλύτερο τρόπο, ώστε κ’ η οργάνωση να μη χάσει τον επαναστατικό χαρακτήρα της, να λειτουργεί δημοκρατικά αλλά και να περιορίσει στο ελάχιστο τα χτυπήματα απ’ το ταξικό αντίπαλο.
Πρώτο, το οργανωτικό σχήμα μιας οργάνωσης βασίζεται στην αρχή του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού κι ειδικότερα σε μια δημοκρατική παραλλαγή του.
Ο δημ. συγκεντρ. σημαίνει κατ’ αρχή πλατειά και πλήρη δημοκρατική συζήτηση σ’ όλη την οργάνωση για τις βασικές πολιτικο-ιδεολογικές κατευθύνσεις της. Αυτή η πλατειά συζήτηση είναι αυτή που θεμελιώνει τον συγκεντρωτισμό που χωρίς αυτή, καταντάει σκέτος μπλανκισμός, δηλ. συνωμοτισμός και δεν έχει κανένα νόημα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση αυτή η συζήτηση σημαίνει το σύνολο των συζητήσεων κ’ κείμενων πούγιναν από την αρχή μέχρι σήμερα με τα οποία ξεκαθαρίστηκαν οι αιτίες για τις οποίες διαλέχτηκε η στρατηγική της λαϊκής επαναστατικής βίας αλλά και κυρίως οι συγκεκριμένοι πολιτικοί λόγοι των ενεργειών, το είδος των ενεργειών, το πολιτικό τους περιεχόμενο, γιατί αυτές και όχι άλλες, δηλ. η στρατηγική των ενεργειών πολύπλευρων πολιτικών εκτάσεων σ’ όλο το πλάτος του πολιτικού φάσματος που προπαγανδίζουν την αναγκαιότητα της επαναστατικής λαϊκής βίας. Χωρίς αυτό το ξεκαθάρισμα δεν νοούνται ενέργειες λαϊκής βίας [οι] οποίες οδηγούν σ’ ένα τυφλό εμπειρισμό, στο μιλιταριστικό αφθορμητισμό, στην λανθασμένη αντίληψη ότι όλες οι ενέργειες είναι σωστές πολ[ιτικά,] απ’ τη στιγμή πούχουν στόχο αντικαπιταλιστικό, οδηγούν στους[] εμπρησμούς πολυκαταστημάτων. Ετσι ο δημ. συγκ. έχει πριν απ’ όλα χαρακτήρα πολιτικό.
Δεύτερο η οργάνωση δεν είναι σοσιαλιστική νησίδα μέσα στον καπιταλισμό αλλά, αντίθετα, η πάλη των τάξεων κι η ιδεολογική αστική κυριαρχία, έχει τις επιπτώσεις μέσα σ' αυτή. Ετσι η πλήρης κ’ πλατιά δημοκρατική συζήτηση για τις βασικές επιλογές είναι απαραίτητος όσο για το καθορισμό της σωστής πολιτικής γραμμής κ’ τη διατήρηση του επαναστατικού χαρακτήρα της. Ακόμη είναι απαραίτητος όρος για τη κριτική και την επισήμανση τυχόν λαθών, την ανάλυση και καθορισμό των αιτίων που οδήγησαν σ’ αυτά για να μπορούμε να τα εξαλείψει το γρηγορότερο, και να επανα-επεξεργαστεί η σωστή γραμμή.
Τρίτο η οργάνωσή μας δεν είναι όμιλος συζητήσεων, αλλά μαχητική οργάνωση επαναστατικής πάλης και σαν τέτοια είναι απαραίτητο να υπάρχει για λόγους στοιχειώδους αποτελεσματικότητας αυτής της πάλης ένα κέντρο εξουσίας της οργάνωσης, όπου θα υπάρχει μια στοιχειώδης συγκέντρωση πληροφοριών για τα αδύνατα και δυνατά σημεία της οργάνωσης, τους καμένους, αυτούς που γνωρίζονται αναμεταξύ τους, τα υλικά, οι ανάγκες, για να γίνει ένα στοιχειώδης καταμερισμός των δυνάμεων κ’ των δουλειών, μια αποτελεσματική στεγανοποίηση, κάποιο κράτημα εφεδρειών, περισσότερα μέτρα ασφαλείας για ορισμένους, γενικά μια τακτική πάλης. Αυτό το κέντρο χρειάζεται νάναι παρόν στη καθημερινή δουλειά, νάναι ευέλικτο, δηλ. ολιγομελές, ώστε να μπορεί να αποφασίζει γρήγορα. Χωρίς αυτό το κέντρο δε μπορεί να γίνει καμιά σοβαρή ένοπλη δράση με τους κανόνες του λαϊκού αντάρτικου, κ’ η πείρα δείχνει ότι αν δεν υπάρχει, δημιουργείται από μόνο του, στα κρυφά, απ' τις ίδιες τις ανάγκες της συνωμοτικότητας [ ] πίσω από τα διάφορα συντονιστικά.
Τέταρτο, πρέπει ν’ αποριφτεί σα λανθασμένη η αντίληψη ότι ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι το σύστημα λειτουργίας των σταλινικών Κ.Κ. ή ότι είναι η πηγή του σταλινισμού:
α) Το σύστημα λειτουργίας των ΚΚ είναι η μονολιθικότητα και ο υπερσυγκεντρωτισμός όπου η οποιαδήποτε απόπειρα έκφρασης κριτικής ή αμφισβήτησης της πολιτικής γραμμής, πνίγεται αφού συνεπάγεται αυτόματα τη διαγραφή ή απλά την απειλή της διαγραφής. Αποτέλεσμα είναι η παντοδυναμία του κέντρου, που επιβάλλει με διοικητικά αυθαίρετα και βίαια μέτρα κι όχι πολιτικά τη γραμμή του.
β) ο δημ. συγκ. όπως λειτούργησε στο μπολσεβίκικο κόμμα μέχρι το 1920, ακόμα και σε περίοδο εμφύλιου πολέμου, αποτέλεσε έναν απ’ τους δημοκρατικότερους τρόπους λειτουργείας επαν. κομμάτων. Επέτρεπε π.χ. στη κομματική οργάνωση Μόσχας να εκφράζει ανοικτά σε κείμενα τη διαφωνία του με τη συμφωνία του Μπρεστ-Λιτοφσκ, πούχε υπογράψει η ηγεσία, επέτρεπε τη δημοσίευση τριών διαφορετικών κειμένων τάσεων στο επίσημο όργανο του κόμματος στη προετοιμασία του 10ο συνέδριου, στο ζήτημα του ρόλου των συνδικάτων, και το κάλεσμα διαφορετικών συγκεντρώσεων μελών βάσης απ’ τις 3 τάσεις. Ακόμη ο Λένιν έβλεπε τα μέτρα που πάρθηκαν απ’ το 10ο Συνέδριο σαν μέτρα έκτακτης ανάγκης, που επιβάλονταν απ’ την κρισιμότητα των περιστάσεων κ’ τον κίνδυνο να ανατραπεί η σοβιετική εξουσία. Δυστυχώς βέβαια αυτά τα μέτρα αντί να ανακληθούν αργότερα, επιδεινώθηκαν με σειρά άλλων οργανωτικού χαρακτήρα, όπως και καθαρά πολιτικο-ιδεολογικού, που πάρθηκαν στα τέλη της 10ετιας του 20 και που οδήγησαν στη σταλινική μονολιθικότητα κ’ το πνίξιμο κάθε κριτικής.
Πέμπτο, είναι αφέλεια να πιστεύεται ότι ο κίνδυνος της σταλινικής γραφειοκρατίας και μανιπουλάτσιας αντιμετωπίζεται με αποκεντρωμένους πυρήνες και έναν απλό συντονισμό μέσω ενός συντονιστικού. Κι αυτό γιατί, μέσα στα πλαίσια της συνομοτικότητας κ’ της παρανομίας ..
(α) δημιουργείται κρυφό κέντρο που αποκρύβοντας απ’ τους υπόλοιπους πληροφορίες δήθεν για λόγους ασφάλειας, στη ουσία μανιπουλάρει το σύνολο {των} μελών για να περάσει στα μουλωχτά, τη γραμμή του χωρίς απ’ την άλλη κανείς να μπορεί να του κάνει κριτική.
Π.χ. αν {ένας} ή περισσότεροι πυρήνες εκφράσουν την άποψη «να πάμε να {...} άλλες ομάδες για να μπορέσουμε να κάνουμε μεγαλύτερες ενέργειες, αφού εμείς μόνοι μας δεν μπορούμε» και 2 ή 3 μέλη του συντονιστικού που γνωρίζουν τέτοιες ομάδες απο{...} δήθεν για λόγους ασφάλειας, στη πραγματικότητα όμως δεν θέλουν να γίνουν τέτοιες ενέργειες, στην ουσία έχουμε κρυφό κέντρο που μανιπουλάρει τους συντρόφους για να περάσει τη γραμμή του, όχι με πολιτική αντιπαράθεση επιχειρημάτων αλλά με πλάγια μέσα και αυθαιρεσία. Εχουμε, δηλ. μια σταλινική πραχτική.
β) οδηγεί σε καθεστώς αυθαιρεσίας σε κάθε [πυρήνα] αφού η οργάνωση δεν έχει κανένα τρόπο να ελέγξει τον πυρήνα. Ετσι ορισμένοι μπορούν για να μετατρέψουν το συσχετισμό των πολιτικών ρευμάτων να στρατολογούν φίλους τους σαν μέλη που κανονικά δεν θα μπορούσαν να γίνουν μέλη γιατί δεν δέχονται το βασικό αρθρο (2) δηλ. δε δέχονται να συμμετέχουν στις ενέργειες και θα μπορούσαν στο πολύ να είναι {}συμπαθούντες ή βοηθητικά μέλη με αποτέλεσμα να μεταβά[λεται] η σύνθεση του πυρήνα για να μεταβληθεί το ειδικό βάρος μιας γραμμής κ’ να περάσει πάλι με πλάγια μέσα μια άλλη γραμμή[ ]Με συνέπεια επιπλέον να ανοίγονται τρύπες ανεξελεγκτα {} χωρίς πάλι κανείς να μπορεί απ’ την υπόλοιπη οργάνωση να κάνει κριτική.
γ) Η πείρα δείχνει ότι μέσα στα πλαίσια της παρανομίας, ο πυρήνας οδηγείται να παίρνει αποφάσεις [που] δεσμεύουν όλη την οργάνωση, χωρίς προηγούμενη συζήτηση, με αποτέλεσμα το μέρος να αποφασίζει για το όλο, κ’ ακόμη να μην υπάρχει δυνατότητα κριτικής, αφού ο κάθε πυρήνας {} μπορεί να αποφασίζει. δ) Η χειρότερη πλευρά αυτού του συστήματος είναι ότι οδηγεί στο ντε φάκτο πέρασμα γραμμών αντιφατικών μεταξύ τους με μουλωχτά μέσα κ’ όχι με συζήτηση, με αποτέλεσμα να μη ξεκαθαρίζονται οι λόγοι της συγκεκριμμένης πολιτικής γραμμής. Π.χ. άλλα λέει ένας πυρήνας σαν λόγους μιας ενεργείας (δεν μπορούμε να κάνουμε μεγαλύτερη για πρακτικούς λόγους) άλλα άλλος (δεν συμφωνούμε πολιτικά), άλλα τρίτος (αφήνεται να εννοηθεί ότι είναι οι ίδιοι με άλλα ονόματα για λόγους ασφάλειας) Αποτέλεσμα, δεν υπάρχει μια καθαρή πολιτική γραμμή και καλλιεργείται ο πολιτικός οππορτουνισμός.
Εκτο, τα μέτρα ασφαλείας δεν είναι ουδέτερα και ούτε είναι αυτοσκοπός. Αποτελούν μέσο στην υπηρεσία μιας πολιτικής. Ετσι σε μια δοσμένη στιγμή υπάρχουν περισσότερα δυνατά μέτρα και μόνο η συγκεκριμένα κατάσταση κ’ το πολιτικό περιεχόμενο των διαφόρων μέτρων σ’ αυτή την κατάσταση μπορούν να δείξουν ποιο είναι εκείνο που υπερισχύει, όπως το προηγούμενο παράδειγμα του κρυφού κέντρου που αποκρύβει την άλλη ομάδα. Αυτό το μέτρο ασφάλειας δεν ισχύει γιατί αντιτίθεται στο καθορισμένη πολιτική. Γι αυτό σ’ αυτές τις καταστάσεις, ο καθορισμός των μέτρων που ισχύουν είναι πολλές φορές πολύπλοκη δουλειά, πολιτικής φύσης και συνεπώς είναι πριν απ’ όλα στη δικαιοδοσία του πολιτικού κέντρου, το οποίο έχει και την πολιτική ευθύνη, για την οποία λογοδοτεί σε μια πλατύτερη συνέλευση αντιπροσώπων, στην συνδιάσκεψη, αναφέροντας τα συγκεκριμένα στοιχεία.
Εβδομο. Ο κίνδυνος δημιουργίας σταλινικής γραφειοκρατίας και σταλινικών αυθαιρεσιών είναι υπαρκτός. Αυτό διδάσκει η παγκόσμια ιστορική πείρα κ’ δεν πρέπει να κρύβουμε, αλλά αντίθετα να έχουμε απόλυτή συνείδηση αυτού του κινδύνου για να μπορούμε να τον καταπολεμήσουμε αποτελεσματικά Αυτός ο κίνδυνος δεν αποφεύγεται με μιας, μ’ ένα οργανωτικό σχήμα. Απλά στη παρούσα φάση της οργάνωσης μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ο κίνδυνος αυτός περιορίζεται στο ελάχιστο [ ]ωνα με τη σωστή δημοκρατική λειτουργία κ’ πλατιά συζήτηση όπως αναφέρονται στα 2 πρώτα σημεία αυτής της εισαγωγής αλλά μ’ αυτά τα παρά κάτω μέτρα που διαφοροποιούν προς το δημοκρατικότερο το οργανωτικό μας σχήμα απ’ τον κλασσικό δημοκρ. συγκεντρωτισμό του μπολσεβίκικου π.χ. κόμματος μέχρι το 1920.
(1) Ολοι οι υπεύθυνοι- υπεύθυνοι πυρήνων, τα μέλη της συνδιάσκεψης, τα μέλη της εκτελεστικής γραμματείας εκλέγονται. (2) Είναι ανακλητοί ανά πάσα στιγμή και λογοδοτούν στη συνδιάσκεψη. Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είμαστε επαναστατική οργάνωση {...} δεν είναι επιτρεπτό να παίζουμε αλλάζοντας κάθε λίγο τους υπευθύνους και για «ψύλλου πήδημα» (3) Τέλος, δεν δεχόμαστε τουλάχιστον στην παρούσα φάση τη πρακτική της κοοπτάτσιας δηλ. του διορισμού υπευθύνων απ’ τα πάνω. Έχοντας υπόψη τα πάρα πάνω προτείνουμε για τη παρούσα φάση το πάρα κάτω οργανωτικό σχήμα.

[277-η-2]
1. Μέλη της οργάνωσης είναι όσοι αποδέχονται: α) την αναγκαιότητα της ένοπλης λαϊκής βίας για την κατάχτηση του στόχου του σοσιαλισμού και της λαϊκής εξουσίας, όχι μόνο θεωρητικά και αφηρημένα αλλά την εφαρμογή της στην σημερινή συγκεκριμένη πολιτική πραγματικότητα του ελεγχόμενου κοινοβουλευτισμού και σύμφωνα με την πολιτική στρατηγική της οργάνωσης όπως αυτή εκφράστηκε στα κύρια σημεία τόσο του κειμένου του 76 που δημοσιεύτηκε στον τύπο, όσο κι αυτού του 83 ενάντια στους εμπρησμούς των πολυκαταστημάτων αποδέχονται β) τις τέσσερις πρώτες ενέργειες της οργάνωσης γ) δέχονται να δουλέψουν ενεργά και με αφοσίωση για την πραγματοποίηση των στόχων της οργάνωσης μέσα στη συγκεκριμένη οργανωτική δομή της. 2. Μία απ’ τις βασικότερες αρχές της οργάνωσης είναι ότι δεν δέχεται μέλη που θέλουν να δουλέψουν μόνο σ’ ένα τομέα ή σε μια μόνο δραστηριότητα π.χ. πολιτική κ’ όχι στρατιωτική. Τα μέλη δέχονται στην αρχή ότι μπορούν να δουλέψουν οπουδήποτε χρειαστεί. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν τομείς δραστηριοτήτων για ορισμένα χρονικά διαστήματα και συγκεκριμένες υπευθυνότητες. Ούτε ότι δεν λαμβάνονται υπόψη οι αδυναμίες, η απειρία, τα προσόντα κ’ οι προτιμήσεις του κάθε συντρόφου. Κι ούτε ότι στέλνονται αμέσως νέοι και άπειροι σύντροφοι, χωρίς την απαραίτητη προετοιμασία, στις δυσκολότερες δουλειές. Αν όμως κάποιος σύντροφος δουλεύει σ’ ένα τομέα κ’ τον ζητήσει-η οργάνωση-μέσω των οργάνων να δουλέψει σ’ έναν άλλο, δεν μπορεί να αρνηθεί. Σαν αρχή: όλοι δεχόμαστε να δουλέψουμε οπουδήποτε.
3. Κάθε μέλος οφείλει να βρίσκει τρόπους για να συνδιάζει σωστά την επαγγελματική, προσωπική, οικογενειακή του ζωή με την επαναστατική του δραστηριότητα στην οργάνωση, έτσι ώστε απ’ τη μία να μην δημιουργεί υπόνοιες στο περιβάλλον του, αλλά και στους μπάτσους, για τις απουσίες του κι απ’ την άλλη να μην παραμελεί την δουλειά του στην οργάνωση. Πρέπει να παρουσιάζεται προς τα έξω με καθαρή και αθώα δραστηριότητα που νάχει μια λογική εξήγηση για τους έξω και ακόμη να βρίσκει διάφορες λεζάντες, ιστορίες λογικές, που μερικές φορές να διαδίδει για να καλύψει μερικώς αυτή την εικόνα. Γιαυτό η οργάνωση λαβαίνει υπόψη της τις διάφορες άλλες υποχρεώσεις του κάθε μέλους. Αν όμως δημιουργηθεί μια πολύ σοβαρή κατάσταση όπου αυτές συγκρούονται με την επαν. του δραστηριότητα στην οργάνωση, και δεν μπορεί να βρεθεί άλλη λύση παρά μόνο σε βάρος της οργάνωσης, τότε υπερισχύουν οι ανάγκες της οργάνωσης. Αυτό βέβαια σε έσχατη ανάγκη. 4. Τα μέλη της οργάνωσης δουλεύουν σε πυρήνες 3-5 ατόμων. Οπου για διάφορους λόγους αυτό δεν είναι δυνατόν το μέλος δουλεύει σε διμερή επαφή με άλλο σύντροφο. Ο πυρήνας εκλέγει έναν υπεύθυνο πυρήνα. Οι επαφές ανάμεσα στους πυρήνες γίνονται μέσω των υπευθύνων. Στις διάφορες δουλειές μέσα στους πυρήνες, υποχρεώνονται να τηρούν με σχολαστικότητα κ’ αυστηρότητα τα μέτρα ασφάλειας που απορέουν απ’ την αναγκαιότητα της παρανομίας και της συνομοτικότητας. Τα μέτρα αυτά δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για την αντιμετώπιση των πολυάριθμων υπηρεσιών που χρησιμοποιώντας μοντέρνα μέσα και μεθόδους καθώς κ’ τη παγκόσμια πείρα έχει στην διάθεσή της η αστική τάξη κι ο ιμπεριαλισμός για να καταστείλουν τα λαϊκά επαναστατικά κινήματα. (βλέπε ειδικό τμήμα για τα μέτρα ασφαλείας). Ειδικότερα το μέλος δεν αναφέρει τίποτα για την επαναστατική του δραστηριότητα σε κανένα απολύτως, κι ούτε αφήνει να εννοηθεί κάτι τέτοιο, ακόμη και στα πιο στενά κι αγαπημένα του πρόσωπα. Μ’ αυτά που μαθαίνει μέσα στην οργάνωση γίνεται υπεύθυνος όχι μόνο για την ασφάλειά του, αλλά και για την ασφάλεια των άλλων συντρόφων και της οργάνωσης. Γι αυτό οφείλει να μαθαίνει όσο το δυνατόν λιγότερα κ’ μόνο αυτά που του χρειάζονται για την δουλειά. Γενικά προσπαθεί να μη μαθαίνει (το να μάθει κάτι για κάποιον άλλο σύντροφο χωρίς λόγο κ’ ενώ θα μπορούσε να μη το μάθει θεωρείται σαν σοβαρό λάθος). Τα μέλη κάνουν την καθημερινή επαγρύπνηση, ώστε να κάνουν επαφές με άλλους συντρόφους του πυρήνα όντας καθαροί. Γι αυτό οφείλουν να βρίσκουν τρόπους, δρομολόγια ώστε να σιγουρεύονται ότι δεν παρακολουθούνται.

Οποιος δεν είναι σίγουρος δεν πρέπει να κάνει επαφή, να τη σπάει, μέχρι να σιγουρευτεί. Οποιος δει οτιδήποτε ύποπτο πρέπει να το αναφέρει στον υπεύθυνο του πυρήνα του κ’ αυτός στη γραμματεία. Το να «πάει» κάποιος σύντροφος σε επαφή με μπάτσο που τον παρακολουθεί, θεωρείται σοβαρό λάθος. Κανένας δεν πρέπει να κρατάει γραμμένο τίποτε για άλλο σύντροφο: ονόματα, διευθύνσεις, φωτογραφίες, τηλέφωνα. Ακόμη και με κώδικες. Αυτοί σπάνε πολύ εύκολα. Κανένας δε πρέπει να τηλεφωνά σ’ άλλο σύντροφο για να του μηλάει με υπονοούμενα, μισόλογα και συνθηματικά. Γενικά αυτό το ξέρουν οι μπάτσοι κ’ το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό γιατί καίγοντε κ’ οι δύο. Δεν πρέπει να τηλεφωνάμε ούτε και σε συντρόφους ή βοηθητικά μέλη ή συμπαθούντες που τους θεωρούμε καθαρούς γιατί οι παρακολουθήσεις τηλεφώνων γίνονται κατά περιόδους κ’ δειγματοληπτικά κι ακόμη μπορούν να γίνουν για λόγους τελείως άσχετους από μας. Ακόμη δε πρέπει να μιλάμε μέσα στα σπίτια μας ή σε δωμάτια οπου υπάρχει τηλέφωνο, γιατί μπορεί να τοποθετηθεί εύκολα μικροπομπός. Κάθε μέλος πυρήνα οφείλει να βρίσκει τρία μέρη για επαφές που πρέπει περιοδικά να αλλάζουν γιατί πρέπει να αποφεύγονται όσο είναι δυνατόν τα στέκια. Οφείλει νάχει επαφή-έκτακτη, την ίδια μέρα αν χαθεί με τον υπεύθυνο πυρήνα. Το ίδιο οι υπεύθυνοι πυρήνων οφείλουν νάχουν έκτακτες συναντήσεις, αν χαθούν.
Για τα σπίτια κάθε πυρήνας οφείλει νάχει έναν υπεύθυνο πού αναλαμβάνει να το φροντίζει, όχι βέβαια μόνος του, να πληρώνει, να πηγαίνει σε τακτικά διαστήματα, να βλέπει αν όλα πάνε καλά. Καλό είναι ο υπεύθυνος νάναι αυτός που το νοίκιασε. 5. Τα μέλη του πυρήνα συζητάνε για την γενική πολιτική κατάσταση, τη πολιτική γραμμή της οργάνωσης, τις ενέργειες κ’ την εν γένει δραστηριότητά της και κάνουν συγκεκριμένες προτάσεις. Οι προτάσεις αυτές, για να μετατραπούν σε αποφάσεις - εκτός από τις δευτερεύουσες βοηθητικές ενέργειες πρέπει: α) ή να αποφασιστούν σε συνδιάσκεψη, β) ή να ακολουθηθεί η παρα κάτω διαδικασία: Να μεταφερθούν στην εκτελ. γραμμ. Αυτή κατεβάζει τη πρόταση στους πυρήνες για να υπάρξει ένας συλλογικός προβληματισμός, κι άποψη του κάθε πυρήνα. Αν υπάρχουν περισσότερες προτάσεις ή αν η γραμμ. έχει άλλη άποψη, η παρουσίαση πρέπει να γίνεται με σχολαστικότητα, με απόλυτα πιστή μεταφορά των επιχειρημάτων της κάθε πρότασης, αν βέβαια αυτό γίνεται προφορικά. Αν γίνεται γραπτά μεταφέρονται όλες οι προτάσεις. Αυτός ο συλλογικός προβληματισμός κι οι μερικές απόψεις των πυρήνων ξαναγυρίζουν στην ε.γ. που αποφασίζει, λαβαίνοντας υπόψη σοβαρά τις μερικές απόψεις κ’ το προβληματισμό, αλλά χωρίς αυτές να αποτελούν επιτακτική εντολή. Σε κάθε περίπτωση η Ε.Γ. έχει την πολιτική ευθύνη της απόφασης και λογοδοτεί στη συνδιάσκεψη. Αν, για διάφορους λόγους δεν είναι δυνατό να γίνει αυτή η διαδικασία, τότε χρειάζεται οπωσδήποτε απόφαση της Ε.Γ. για να μετατραπεί μία (1) πρόταση πυρήνα σε απόφαση.
Ενας πυρήνας μπορεί ν’ αποφασίζει μόνο του χωρίς απόφαση της γραμμ. (α) ενέργεια ανεφοδιασμού (β) δευτερεύουσα βοηθητική ενέργεια. Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει απλά να ειδοποιείται η Ε.Γ. ή υπεύθ. άλλου πυρήνα που να μπορεί να ειδοποιεί την γραμμ. για να παίρνονται μέτρα κ’ σημάδια ασφάλειας, ότι όλα πήγαν καλά. Η πολιτική ευθύνη γι αυτές τις αποφάσεις ανήκει κύρια στον υπεύθυνο πυρήνα κ’ δευτερευόντως στα μέλη του πυρήνα. Οι αποφάσεις μέσα στον πυρήνα είτε στα γενικά πολιτικά ζητήματα, είτε στην προετοιμασία μιας δευτερεύουσας ενέργειας παίρνονται μετά από δημοκρατική συζήτηση. Αν μετά από μία πρώτη συζήτηση δεν υπάρξει γενική συμφωνία, καλό είναι να μην παίρνονται βιαστικές αποφάσεις, αυτές να αναβάλονται κ’ να ξαναγίνεται η συζήτηση. Μόνο όταν το ζήτημα έχει εξεταστεί απ’ όλες τις πλευρές και οι απόψεις έχουν οριμάσει, μόνο τότε πρέπει να περνάμε σε ψηφοφορία κ’ σε αποφάσεις. Αν όμως δεν υπάρχει χρόνος για επανάληψη της συζήτησης, υπάρχει διχογνωμία, ο υπεύθυνος πυρήνα μειοψηφεί κι είναι απόλυτα πεισμένος ότι η άποψη του είναι σωστή, τότε μπορεί να πάρει την απόφαση αυτός κ’ μετά να λογοδοτήσει στον πυρήνα κ’ στην Ε.Γ. Αν όμως αφήσει να αποφασίσει η πλειοψηφία και αποδειχθεί εκ των υστέρων ότι η άποψή της είναι λαθεμένη, τότε πάλι ο υπεύθυνος έχει τη πολιτική ευθύνη απέναντι στην οργάνωση για τη λαθεμένη απόφαση. Τα ζητήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται απ’ την ουσιαστική πλευρά τους, το περιεχόμενό του κι όχι από την τυπική και δεν πρέπει να πιστεύεται ότι η σωστή άποψη και η αλήθεια βγαίνει με μια ψηφοφορία παρ’ότι αυτή είναι αναγκαία στο τέλος μιας συζήτησης. Κάθε μέλος του πυρήνα και κυρίως ο υπεύθυνος, γι’ αυτόν είναι πολιτικά υπεύθυνος και όχι τυπικά, οφείλει να ψάχνει
να μελετάει, να παλεύει τα ζητήματα για να βρει τη σωστή λύση τους κ’ μετά να γίνεται η συζήτηση, σύνθεση όλων των επι μέρους απόψεων κι όχι να επαναπαύεται στην - πολλές φορές εύκολη, ρουτινιέρικη κ’ τυπική λύση της επιφανειακής συζήτησης - και ψηφοφορίας που μπορεί να καταλήξει σε λαθεμμένη θέση σχετικά με την ουσία του προβλήματος. Η συζήτηση κι απόφαση του πλάνου για κάθε βοηθητική δουλειά γίνεται στον πυρήνα βάσει του πάρα πάνω. Σε κάθε τέτοια ενέργεια πρέπει να υπάρχει όχι μόνο πλάνο αλλά κ’ πλάνο κινδύνου, δηλ. αντιμετώπιση μπάτσων, που δεν πρέπει να συγχέεται με το καθεαυτό πλάνο που εφαρμόζεται αν όλα πάνε καλά. Πρέπει να υπάρχουν κ’ λεζάντες που μπορεί να αποτρέψουν τη σύγκρουση κ’ να επιτρέπουν διαφυγή. Ακόμη πρέπει να υπάρχει πάντα υπεύθυνος επιχείρησης που αποφασίζει στη διάρκεια της επιχείρησης για οτιδήποτε έκτακτο συμβεί, αλλά κ’ στην κανονική έκβασή της, γιατί δεν είναι δυνατό τότε να γίνονται συζητήσεις. Αν στην ενέργεια παίρνει μέρος υπεύθυνος πυρήνα, τότε υπεύθυνος επιχείρησης είναι αυτός. Αν αυτοί είναι περισσότερη γίνεται επιλογή. Αν παίρνει μέρος μέλος της Ε.Γ. τότε υπεύθυνος είναι αυτός. Σε περίπτωση διαφωνίας πολιτικής σε σοβαρά ζητήματα μετά από συζήτηση σε ένα πυρήνα, η μειοψηφία έχει το δικαίωμα να πληροφορήσει γραπτά την υπόλοιπη οργάνωση. Σ' αυτή την περίπτωση η Ε.Γ. υποχρεώνεται να μεταφέρει το κείμενο αυτό στους άλλους πυρήνες. Αν δέ η μειοψηφία απαιτήσει προφορική ενημέρωση των άλλων πυρήνων, οι ενδιάμεσοι υπεύθυνοι κ’ η Ε.Γ. είναι υποχρεωμένοι να μεταφέρουν μ’ όσο το δυνατόν πιο πιστό και σχολαστικό τρόπο, παρ’ ότι αυτό έχει δυσκολίες αν αυτοί διαφωνούν μ' αυτές τις απόψεις, τα επιχειρήματα
και τις απόψεις της μειοψηφίας, χωρίς να τα παραποιούν ή να κάνουν δική τους παρουσίαση. Ενας πυρήνας μπορεί να αναλάβει εν μέρει ή ολικά μια μεγάλη ενέργεια ή την προετοιμασία της μόνο μετά από απόφαση ή έγκριση από την εκτ. γραμματεία. Στην περίπτωση που δεν συμμετέχει στην ενέργεια αυτή μέλος της Ε.Γ. το πλάνο που καταστρώνει ο πυρήνας, πρέπει να εγκριθεί από ένα τουλάχιστο μέλος της Ε.Γ. Το κριτήριο συμμετοχής σε μια ενέργεια είναι: αποτελεσματικότητα, ασφάλεια των συντρόφων, κ’ της οργάνωσης, το πολιτικό κριτήριο της βαθμιαίας συμμετοχής όλων των μελών στις μεγάλες ενέργειες, κ’ σωστή κατανομή εφεδρειών. Μερικά απ’ τα πάρα πάνω κριτήρια συγκρούονται μεταξύ τους κ’ για άλλα, όπως η ασφάλεια κ’ οι εφεδρείες, ο πυρήνας δεν μπορεί να έχει συνολική γνώμη. Γιαυτό ο πυρήνας πρέπει να προτείνει συντρόφους που θάθελαν να πάρουν μέρος, αλλά η τελική απόφαση της σύνθεσης παίρνεται απ’ την Ε.Γ.
6. Στρατολογήσεις: Γίνονται σε τρεις φάσεις. Κατ' αρχή ο σύντροφος πούχει να προτείνει κάποιον κάνει αρκετές πολιτικο-ιδεολογικού χαρακτήρα συζητήσεις, όχι μόνο πάνω στην αναγκαιότητα της παράνομης -βίαιας λαϊκής δραστηριότητας αλλά κ’ σε γενικότερα ζητήματα που αφορούν το κίνημα, για να διαπιστώσει το βαθμό πολιτικής συνειδητότητας του υποψηφίου. Οταν αντιληφθεί ότι οι απόψεις του είναι παραπλήσιες, αναφέρει τη περίπτωση του σε ένα μέλος της Ε.Γ. με λεπτομέρειες γύρω από το παρελθόν του, την πολιτική, επαγγελματική ή άλλη δραστηριότητά του. Η απόφαση για τη στρατολογία του παίρνεται απ’ αυτούς τους δύο.
Αν όμως ο υποψήφιος είναι καμμένος είτε ο σύντροφος που τον προτείνει είναι καμμένος, τότε πρέπει πριν πλησιαστεί απ’ την οργάνωση να γίνει έρευνα από άλλο ανεξάρτητο δρόμο για τον υποψήφιο, για να διασταυρώσουμε και επιβεβαιώσουμε τις πρώτες πληροφορίες. Αν όλα είναι θετικά, προχωράμε στη δεύτερη φάση. Είτε αυτός που τον προτείνει είτε κάποιος άλλος τον βάζει να κάνει ωρισμένες μικροδουλειές με κάποιο ρίσκο, για να τον δοκιμάσουμε. Είναι η βοηθητική περίοδος. Προσοχή: μέχρις εδώ, δεν αναφέρουμε, σε καμμιά περίπτωση όνομα οργάνωσης. Μπορούμε να επινοήσουμε οτιδήποτε, όπως μία νέα ομάδα κλπ. Αυτός βέβαια μπορεί να υποψιάζεται, αλλά άλλο είναι η υποψία κ’ άλλο η δική μας επιβεβαίωση, που μετράει πολύ αν αυτός σ' αυτή τη φάση κάνει πίσω για διάφορους λόγους. Στη μια περίπτωση θάχουμε μία ανοιχτή τρύπα στην οργάνωση, στην άλλη θα ξέρει απλώς ότι κάποιος κάτι κάνει, που μπορεί κ’ να διορθωθεί αν π.χ. το παρουσιάσουμε σαν περιαυτολογία του συντρόφου. Η διάρκεια αυτής της βοηθητικής περιόδου εξαρτάται από κάθε περίπτωση. Όταν δούμε ότι ο καινούργιος σύντροφος έχει κάνει τις μικροδουλειές κ’ έχει αφομοιώσει τον τρόπο λειτουργίας κ’ ότι όλα πάνε καλά, του ανακοινώνεται το όνομα, γίνεται κανονικό μέλος κ’ εντάσεται σε κάποιον πυρήνα.
7. Συνδιάσκεψη: Είναι το ανώτερο όργανο της οργάνωσης. Συνέρχεται περίπου μία φορά το χρόνο. Συγκροτείται από 1 ή 2 αντιπροσώπους από κάθε πυρήνα, ανάλογα αν είναι 3μελής ή 5μελής.
Οι αντιπρόσωποι μεταφέρουν τον προβληματισμό των πυρήνων αλλά δεν δεσμεύονται με επιτακτική εντολή. Το κάθε μέλος της συνδιάσκεψης διαμορφώνει ελεύθερα τη θέση του μέσα απ’ τη πιό πλατιά κ’ διεξοδική συζήτηση των ζητημάτων κι έχοντας μια σφαιρική αντίληψη των πραγμάτων. Η συνδιάσκεψη κάνει απολογισμό της δουλειάς στο χρόνο που πέρασε, αποφασίζει τη στρατηγική κ’ τακτική της οργάνωσης για τον ερχόμενο χρόνο, το είδος, το πολιτικό περιεχόμενο, το χρόνο και κατά προσέγγιση αριθμό των ενεργειών. Παίρνει τις άλλες πολιτικές αποφάσεις κ’ θέσεις της οργάνωσης για τους άλλους χώρους, καθορίζει τν πολιτική επαφών όπως και τα κριτήρια που ισχύουν για τη διαχείριση του ταμείου. Η εκτελεστική γραμματεία εκλέγεται από τη συνδιάσκεψη κ’ σ' αυτή λογοδοτεί. Αν υπάρξει σοβαρό πολιτικό ζήτημα, η συνδιάσκεψη μπορεί να συγκληθεί έκτακτα έπειτα από πρωτοβουλία της Ε.Γ. ή αν το ζητήσουν τα 2/3 των μελών της οργάνωσης. 8. Εκτελεστική γραμματεία: Είναι το όργανο που εκπροσωπεί την οργάνωση τόσο προς τα έξω όσο κ’ προς τα μέσα, στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στις συνδιασκέψεις. Είναι πολιτικό όργανο με εκτελεστικές αρμοδιότητες κι όχι απλώς συντονιστικές που υλοποιεί τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης. Ακόμα είναι το κέντρο εξουσίας που αποφασίζει για οποιοδήποτε σοβαρό ζήτημα δημιουργηθεί στη καθημερινή δουλειά, σύμφωνα με τη διαδικασία που περιγράφουμε στο άρθρ. (5). Έχοντας υπόψη τα αδύνατα σημεία της οργάνωσης, τους καμμένους, αυτούς που γνωρίζονται, τους χώρους, κάνει τον καταμερισμό των δυνάμεων σε πυρήνες, κατανέμει τα υλικά, αναθέτει σε διάφορους πυρήνες τη προετοιμασία κ’ την εκτέλεση των συγκεκριμένων ενεργειών που αποφασίστηκαν στη συνδιάσκεψη.
Μέλη της επιβλέπουν τις στρατολογίες, τα πλάνα των ενεργειών κ’ τα πολιτικά κείμενα διεκδικήσεων. Διαχειρίζεται το ταμείο σύμφωνα με τα κριτήρια που αποφασίστηκαν στη συνδιάσκεψη κ’ κάνει οικονομικό απολογισμό της διαχείρησης στην επόμενη. Οι υπεύθυνοι πυρήνων πρέπει να ενημερώνουν την Ε.Γ. για δυνατότητες επαφών, υλικών, για ενδεχόμενες στρατολογίες, για βοήθεια όπου χρειάζεται, ώστε να γίνονται οι δουλειές συντονισμένα κ’ με πρόγραμμα. Αν ένας πυρήνας π.χ. έχει μια δυνατότητα υλικού, να γίνει προγραμματισμένο χτύπημα για όλη την οργάνωση, κ’ όχι να χάνουν το καιρό τους οι άλλοι πυρήνες για να βρούν κάποια πηγή τη στιγμή που αυτή υπάρχει. Ακόμη η Ε.Γ. πρέπει να ενημερώνεται αμέσως για οτιδήποτε δεν πάει καλά σ’ ένα πυρήνα, π.χ. πιθανή παρακολούθηση, γιατί αυτό μπορεί να συνδιαστεί ενδεχόμενα με κάτι παρόμοιο σε άλλο πυρήνα κ’ να βγούν γενικότερα συμπεράσματα. Για τη πιθανή αιτία, που να επιτρέψει την αποφυγή καψήματος ορισμένων συντρόφων. Εφ όσον η Ε.Γ. είναι πολιτικό όργανο η εκλογή των μελών της πρέπει να γίνεται με βάση τη πολιτική γραμμή που υπερισχύει στις συγκεκριμένες συζητήσεις της συνδιάσκεψης δηλ. ν’ αποτελείται κατ’ αρχή απ’ αυτούς που πρωτοστάτησαν κι άσκησαν την μεγαλύτερη επιρροή, στην επεξεργασία, τη διαμόρφωση καί το καθορισμό της συγκεκριμμένης πολιτικής γραμμής κι έχουν την καθαρότερη αντίληψη γι’ αυτή. Για να εκλεγεί κάποιος μέλος της Ε.Γ. πρέπει να έχει πάρει μέρος τουλάχιστο σε μια μεγάλη επιχείρηση.
9. Καμμένοι: Ο κύριος στόχος της οργάνωσης πρέπει νάναι να μην καούν απ' αυτούς κι οι καθαροί σύντροφοι. Γιαυτό οι καμένοι πρέπει να δουλεύουν όσο το δυνατόν λιγότερο στις δευτερεύουσες βοηθητικές ενέργειες ή στις μεγάλες.
Αν βέβαια υπάρχει απόλυτη ανάγκη είναι υποχρεωμένοι να πάρουν μέρος. Αλλιώς δουλεύουν κύρια σε ειδικούς τομείς, όπως μαζικό κίνημα στο χώρο τους, συλλογή πληροφοριών, επιλογή υποψηφίων για στρατολόγηση κλπ. Συμμετέχουν κανονικά στις πολιτικές συζητήσεις, στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων σαν κανονικά μέλη, αλλά οι επαφές δεν πρέπει να γίνονται απ’ευθείας με τους καθαρούς αλλά ή μέσω τρίτων ενδιαμέσων ή μέσω γραπτών κειμένων που μεταφέρονται από τρίτους ή αφήνονται σε σημεία. Οι επαφές αυτές πρέπει νάναι όσο το δυνατόν πιο αραιές κ’ προσεγμένες ανάλογα με το βαθμό καψίματος. Μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις ή σε χρονικά διαστήματα ευνοϊκά για μας μπορούν να γίνονται απευθείας επαφές. Στην περίπτωση υποψηφίου για στρατολογία από καμένο, πρέπει να γίνεται διασταύρωση κι έλεγχος πληροφοριών από άλλον ανεξάρτητο κανάλι πριν φτάσουμε στη 2η φάση της στρατολόγησης.
12’[separate half page out of series]
10. Κριτική – Ποινές: Μετά από κάθε ενέργεια πρέπει να γίνεται ανάλυση-κριτική κ’ να επισημαίνονται τα αδύνατα σημεία κ’ τα λάθη μας. Σ’ αυτή τη συζήτηση πρέπει ν’ αναζητούμε τα γενικώτερα πολιτικά αίτια ενός λάθους, αναλύοντας το και συνδυάζοντας το, ενδεχόμενα με άλλα φαινομενικά ασήμαντα, που όμως μπορεί να ανάγονται στην ίδια πολιτική αιτία, π.χ. υποτίμηση της πείρας άλλων επαναστατικών κινημάτων ή και του δικού μας ή του συλλογικού προβληματισμού κ’ υπερτίμηση των προσωπικών δυνατοτήτων.
Στη κριτική η έμφαση ***δεν πρέπει να δίνεται στο σύντροφο που*** έκανε το λάθος, αλλά από την άλλη αυτό δεν πρέπει να μας οδηγεί στο να το παραβλέπουμε μην τύχει κ’ δυσαρεστηθεί, γιατί αυτό μπορεί να οδηγήσει σε επανάληψη σοβαρών λαθών κ’ σε απώλειες ή χτύπημα της οργάνωσης. Η κριτική δεν γίνεται για να μειωθεί κάποιος σύντροφος αλλά για να βοηθήσουμε το σύνολο, την οργάνωση, αφού κανείς μας δεν είναι αλλάνθαστος και πρέπει να βλέπουμε καθαρά τα λάθη μας, ν’ αναζητάμε τις αιτίες τους για να βγάζουμε διδάγματα απ' αυτά και να τα διορθώσουμε. Αν όμως μετά από διάφορες συζητήσεις-κριτικές έχει επισημανθεί το λάθος κ’ οι αιτίες του, ενός συντρόφου, και αυτό επαναλαμβάνεται απ’ τον ίδιο, με κίνδυνο να υπάρξουν απώλειες ή και χτύπημα, τότε πρέπει να φτάνουμε στη διαδικασία επιβολής ποινής στο σύντροφο. Αυτές οι ποινές έχουν ηθικό χαρακτήρα και είναι α) ελαφρά επίπληξη, β) αυστηρή επίπληξη ή μομφή, γ) κόψιμο απ’ τη δουλειά στην οργάνωση για ορισμένο χρονικό διάστημα, δ) ανάκληση υπεύθυνου πυρήνα ή μέλους της γραμματείας μετά από σοβαρό λάθος ή παραμέληση καθήκοντος. Αυτές οι ποινές έχουν την έννοια της αποδοκιμασίας απ’ την οργάνωση μιας συγκεκριμένης πράξης ή αμέλειας, που αν δεν γινόταν θα σήμαινε α) γελοιοποίηση της κριτικής κ’ της συζήτησης, αφού δε σεβόμαστε τα συμπεράσματα στα οποία αυτές καταλήγουν, β) ότι η οργάνωση υιοθετεί αυτή την πραχτική σαν σωστή, ενώ είναι λάθος, δημιουργώντας έτσι κακό προηγούμενο για ανάλογη πρακτική. Όταν πρόκειται για μέλος πυρήνα οι ποινές αποφασίζονται απ’ το πυρήνα με απλή πλειοψηφία. Όταν πρόκειται για μέλος της γραμματείας, αποφασίζονται με πλειοψηφία των συντρόφων που αποτελούν τη συνδιάσκεψη, δηλ. των αντιπροσώπων των πυρήνων.
11. Βοηθητικά μέλη κ συμπαθούντες. Όσοι δέχονται την πολιτική γραμμή της οργάνωσης αλλά δεν αποδέχονται το άρθρο (2) δηλ να συμμετέχουν σε ενέργειες, είτε όσοι έχουν ορισμένες πολιτικές αντιρρήσεις ή επιφυλάξεις αλλά δέχονται να προσφέρουν ορισμένες υπηρεσίες είναι βοηθητικά μέλη - δουλεύουν σε διμερή επαφή. Γνωρίζουν μόνο τις γενικές οργανωτικές αρχές της εισαγωγής κι όχι το συγκεκριμένο σχήμα. Συμμετέχουν στις πολιτικές συζητήσεις αλλά η γνώμη τους έχει συμβουλευτικό χαρακτήρα. Ο σύντροφος πούχει την επαφή πρέπει ν’ αναζητάει τις πολιτικές συζητήσεις σχετικά με το πολιτικό περιεχόμενο κ’ την απήχηση των ενεργειών, γιατί αυτό είναι για μας μία ένδειξη για το πως σκέφτεται κ’ για τις διαθέσεις ενός πολιτικού περιγύρου ή κ’ πλατύτερων στρωμάτων έξω απ' την οργάνωση. Αυτό βέβαια πρέπει να γίνει με τρόπο που να μην του ανακοινώνεται ποιά ακριβώς ενέργεια προετοιμάζεται από την οργάνωση, π.χ. του ανακοινώνεται μία σειρά πιθανών ή παραπλήσιων ενεργειών.
12. Αποχώρηση - Σύλληψη. Αν κάποιο μέλος αποχωρήσει μελλοντικά απ’ την οργάνωση για λόγους πολιτικούς, υποχρεώνεται σε πλήρη εχεμύθια. Δεν πρέπει να αναφέρει πουθενά όσα έμμαθε τόσο για τα μέλη κ’ το οργανωτικό σχήμα όσο και για τις μεθόδους που χρησιμοποιεί η οργάνωση κ’ τα διάφορα υλικά που έχει. Σε περίπτωση σύλληψης, ο κάθε σύντροφος πρέπει νάχει προκαθορισμένη μία λεζάντα που να την έχει συζητήσει απ’ τα πριν με τον υπεύθυνο πυρήνα ή μέλος της γραμματείας. Γενικά δεν μιλάμε, ακόμη κ’ αν συλληφθούμε με υλικά. Σε περίπτωση βασανιστηρίων, οφείλουμε να κρατήσουμε τουλάχιστον 48 ώρες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μετά θα μιλήσουμε, κι ακόμη και αν μιλήσουμε να πούμε απ’ τα 10 που ξέρουμε το 1. Γι αυτό είναι πολύτιμο νάχουμε απ’ τα πριν έτοιμες λεζάντες του τύπου «εγώ ξέρω μόνο αυτό», «έμαθα έτσι» (χρόνος, τόπος, λεπτομέρειες) και τέρμα. Αλλιώς, αν δεν το έχουμε μελετήσει απ' τα πριν, η καλύτερη τακτική είναι το κλειστό στόμα, γιατί θα πέσουμε σίγουρα σε αντιφάσεις τις οποίες θα εκμεταλλευθούν οι μπάτσοι για να μας αναγκάσουν να μιλήσουμε.
Σε περίπτωση σύλληψης συντρόφου, η οργάνωση αφήνει την πρωτοβουλία σ' αυτόν για τη γραμμή υπεράσπισης που θα ακολουθήσει. Γιατί μπορεί αυτός να έχει συλληφθεί τυχαία, δίχως κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο, κ’ η τυχόν πρωτοβουλία της οργάνωσης ακόμη κ’ με υπόδειξη συγκεκριμμένου δικηγόρου να τον κάψει, ενώ οι συνθήκες της σύλληψής του να του επιτρέπουν να κάνει τον άσχετο, και η οργάνωση απ’ την άλλη να τον αγνοεί. Μετά όμως απ' αυτή την πρώτη στιγμή, η οργάνωση αναλαμβάνει να βοηθήσει σ' όλες τις διαδικασίες (δικηγόρο, οικογένειά του, επαφές, καμπάνιες κλπ.). Αν καταδικαστεί, η οργάνωση αναλαμβάνει να κάνει το παν για να τον βγάλει απ’ τη φυλακή.
13.Τομέας
3 με 5 πυρήνες αποτελούν ένα Τομέα. Το πάρα πάνω οργανωτικό σχήμα ισχύει για ένα χρόνο κ’ όσο είμαστε περίπου ένα Τομέας. Μετά το οργανωτικό θα ξανασυζητηθεί στη συνδιάσκεψη και θα γίνουν τροποποιήσεις γιά περισσότερους Τομείς. Πρέπει πάντως να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε νέους Τομείς αρκετά στεγανοποιημένους μεταξύ τους και που νάχουν ο καθένας μιά σχετική αυτονομία σε υλικά σπίτια και επιχειρησιακά.